نامت چه بود؟

آدم...

فرزند؟

من را نه مادری نه پدری...بنویس اولین یتیم خلقت...

محل تولد؟

بهشت پاک...

اینک محل سکونت؟

زمین خاک...

آن چیست بر گرده نهادی؟

امانت است...

قدت؟

روزی چنان بلند که همسایه ی خدا...اینک به قدر سایه ی بختم به روی خاک...

اعضای خانواده؟

حوای خوب و پاک...قابیل خشمناک...هابیل زیر خاک...

روز تولدت؟

روز جمعه...به گمانم روز عشق...

رنگت؟

اینک فقط سیاه... شرم چنان گناه...

چشمت؟

رنگی به رنگ بارش باران...که ببارد ز آسمان...

وزنت؟

نه آنچنان سبک که پرم دهد هوای دوست...نه آنچنان وزین که نشینم بر این خاک...

جنست؟

نیمی مرا ز خاک...نیمی دگر خدا...

شغلت؟

در کار کشت امیدم...

شاکی تو؟

خدا...

نام وکیل؟

آنهم خدا...

جرمت؟

یک سیب از درخت وسوسه...

تنها همین؟!

همین...!!!

حکمت؟

تبعید به زمین...

همدستت در گناه؟

حوای آشنا...

ترسیده ای؟

کمی...!!!

ز چه؟

که شوم اسیر خاک...

آیا کسی به ملاقاتت آمده؟

بلی...

که؟

گاهی فقط خدا...

داری گلایه ای؟

دیگر گلایه نه...ولی...

ولی چه؟

حکمی چنین؟!آنهم یک گناه؟!

دلتنگ گشته ای؟

زیاد...

برای که؟

تنها خدا...

آورده ای سند؟

بلی...

چه؟

دو قطره اشک...

داری تو ضامنی؟

بلی...

چه کسی؟

تنها کسم خدا...

در آخرین دفاع؟

میخوانمش که اجابت کند دعا...

 

برای نمایش بزرگترین اندازه کلیک کنید


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: ادم-انسان-بهشت -گناه


تاريخ : یکشنبه ٧ اسفند ۱۳٩٠ | ۱٠:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : انسان | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.