تا حالا شده خودتون رو محک بزنید؟

شما می توانید از هربعد خود را ارزیابی کنید .از جمله از لحاظ سیما - اعمال و نحوه رفتار در شب و روز و...

برای هر مورد به خود امتیاز دهید در پایان متوجه خواهید شد چقدر خود راشناخته اید و یا چه اندازه موفق بوده اید همانی باشید که باید. 

پیشنهاد میکنم این پست رو از دست ندهید و تا آخر آن را مطالعه بفرمایید.لبخند

 


از انجا که ما فقط و فقط به فکر رستگاری شما دوستان هستیم و از طرفی هم خداوند در قرآن می فرمایند : تنها کسانی که پرهیزکارند رستگار خواهند شد لذا چهار ویژگی پرهیزکاران را برشمرده ایم:

1 -سیماى پرهیزکاران
2- شب پرهیزکاران
3 -روز پرهیزکاران
4-نشانه‏ هاى پرهیزکاران

1 -سیماى پرهیزکاران 
پرهیزکاران در دنیا داراى فضیلت‏ هاى برترند، سخنانشان راست، پوشش آنان میانه روى، و راه رفتنشان با تواضع و فروتنى است، چشمان خود را بر آنچه خدا حرام کرده مى‏ پوشانند، و گوش‏ هاى خود را وقف دانش سودمند کرده‏ اند، و در روزگار سختى و گشایش، حالشان یکسان است. و اگر نبود مرگى که خدا بر آنان مقدّر فرموده، روح آنان حتى به اندازه بر هم زدن چشم، در بدن‏ها قرار نمى گرفت، از شوق دیدار بهشت، و از ترس عذاب جهنّم. خدا در جانشان بزرگ و دیگران کوچک مقدارند، بهشت براى آنان چنان است که گویى آن را دیده و در نعمت‏ هاى آن به سر مى ‏برند، و جهنّم را چنان باور دارند که گویى آن را دیده و در عذابش گرفتارند. دل‏ هاى پرهیزکاران اندوهگین، و مردم از آزارشان در أمان، تن‏هایشان لاغر، و درخواست‏ه ایشان اندک، و نفسشان عفیف و دامنشان پاک است. در روزگار کوتاه دنیا صبر کرده تا آسایش جاودانه قیامت را به دست آورند: تجارتى پر سود که پروردگارشان فراهم فرموده، دنیا مى‏ خواست آنها را بفریبد امّا عزم دنیا نکردند، مى خواست آنها را اسیر خود گرداند که با فدا کردن جان، خود را آزاد ساختند.
2- شب پرهیزکاران
پرهیزکاران در شب بر پا ایستاده مشغول نمازند، قرآن را جزء جزء و با تفکّر و اندیشه مى‏ خوانند، با قرآن جان خود را محزون و داروى درد خود را مى ‏یابند. وقتى به آیه‏ اى برسند که تشویقى در آن است، با شوق و طمع بهشت به آن روى آورند، و با جان پر شوق در آن خیره شوند، و گمان مى ‏برند که نعمت‏هاى بهشت برابر دیدگانشان قرار دارد،
و هر گاه به آیه‏ اى مى ‏رسند که ترس از خدا در آن باشد، گوش دل به آن مى‏ سپارند، و گویا صداى بر هم خوردن شعله‏ هاى آتش، در گوششان طنین افکن است، پس قامت به شکل رکوع خم کرده، پیشانى و دست و پا بر خاک مالیده، و از خدا آزادى خود را از آتش جهنّم مى ‏طلبند.

 
3 -روز پرهیزکاران
پرهیزکاران در روز، دانشمندانى بردبار، و نیکوکارانى با تقوا هستند که ترس الهى آنان را چونان تیر تراشیده لاغر کرده است، کسى که به آنها مى‏ نگرد مى‏ پندارد که بیمارند امّا آنان را بیمارى نیست، و مى‏ گوید، مردم در اشتباهند در صورتى که آشفتگى ظاهرشان، نشان از امرى بزرگ است. از اعمال اندک خود خشنود نیستند، و اعمال زیاد خود را بسیار نمى ‏شمارند. نفس خود را متّهم مى‏ کنند، و از کردار خود ترسناکند. هرگاه یکى از آنان را بستایند، از آنچه در تعریف او گفته شد در هراس افتاده مى‏ گوید: «من خود را از دیگران بهتر مى‏  شناسم و خداى من، مرا بهتر از من مى ‏شناسد، بار خدایا، مرا بر آنچه مى‏ گویند محاکمه نفرما، و بهتر از آن قرارم ده که مى ‏گویند، و گناهانى که نمى‏ دانند بیامرز»


4-نشانه‏ هاى پرهیزکاران
و از نشانه‏ هاى یکى از پرهیزکاران این است که او را اینگونه مى ‏بینى: در دیندارى نیرومند، نرمخو و دور اندیش است، داراى ایمانى پر از یقین، حریص در کسب دانش، با داشتن علم بردبار، در توانگرى میانه رو، در عبادت فروتن، در تهی دستى آراسته، در سختى‏ ها بردبار، در جستجوى کسب حلال، در راه هدایت شادمان و پرهیز کننده از طمع ورزى، مى‏ باشد. اعمال نیکو انجام مى‏ دهد و ترسان است، روز را به شب مى ‏رساند با سپاسگزارى، و شب را به روز مى‏ آورد با یاد خدا، شب مى‏ خوابد اما ترسان، و بر مى ‏خیزد شادمان، ترس براى اینکه دچار غفلت نشود، و شادمانى براى فضل و رحمتى که به او رسیده است. اگر نفس او در آنچه دشوار است فرمان نبرد، از آنچه دوست دارد محرومش مى‏ کند. روشنى چشم پرهیزکار در چیزى قرار دارد که جاودانه است، و آن را ترک مى‏ کند که پایدار نیست، بردبارى را با علم، و سخن را با عمل، در مى‏ آمیزد. پرهیزکار را مى ‏بینى که: آرزویش نزدیک، لغزش‏ هایش اندک، قلبش فروتن، نفسش قانع، خوراکش کم، کارش آسان، دینش حفظ شده، شهوتش در حرام مرده و خشمش فرو خورده است. مردم به خیرش امیدوار، و از آزارش در امانند. اگر در جمع بى ‏خبران باشد نامش در گروه یاد آوران خدا ثبت مى گردد، و اگر در یاد آوران باشد نامش در گروه بى‏ خبران نوشته نمى ‏شود. ستمکار خود را عفو مى‏ کند، به آن که محرومش ساخته مى‏ بخشد، به آن کس که با او بریده مى ‏پیوندد، از سخن زشت دور، و گفتارش نرم، بدى‏هاى او پنهان، و کار نیکش آشکار است. نیکى‏ هاى او به همه رسیده، آزار او به کسى نمى ‏رسد.
در سختى ‏ها آرام، و در ناگواری ها بردبار و در خوشى ‏ها سپاسگزار است. به آن که دشمن دارد ستم نکند، و نسبت به آن که دوست دارد به گناه آلوده نشود. پیش از آن که بر ضد او گواهى دهند به حق اعتراف مى ‏کند، و آنچه را به او سپرده اند ضایع نمى‏ سازد، و آنچه را به او تذکّر دادند فراموش نمى ‏کند. مردم را با لقب‏هاى زشت نمى‏ خواند، همسایگان را آزار نمى ‏رساند، در مصیبت‏هاى دیگران شاد نمى‏ شود و در کار ناروا دخالت نمى‏ کند، و از محدوده حق خارج نمى ‏شود. اگر خاموش است سکوت او اندوه گینش نمى‏ کند، و اگر بخندد آواز خنده او بلند نمى‏ شود، و اگر به او ستمى روا دارند صبر مى ‏کند تا خدا انتقام او را بگیرد. نفس او از دستش در زحمت، ولى مردم در آسایشند. براى قیامت خود را به زحمت مى ‏افکند، ولى مردم را به رفاه و آسایش مى‏ رساند. دورى او از برخى مردم، از روى زهد و پارسایى، و نزدیک شدنش با بعضى دیگر از روى مهربانى و نرمى است. دورى او از تکبّر و خود پسندى، و نزدیکى او از روى حیله و نیرنگ نیست.

خطبه 193 نهج البلاغه


موضوعات مرتبط:

برچسب‌ها: تست خود شناسی- تست شخصیت


تاريخ : جمعه ۱۱ فروردین ۱۳٩۱ | ٥:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : انسان | نظرات ()
.: Weblog Themes By SlideTheme :.